Rita inn við Facebook omanfyri, fyri at skriva og umsita greinar.







Vígsla av samkyndum og trúarfrælsi

Latið okkum royna at hugsa okkum, at fólkatingið viðtók eina lóg, sum segði, at politiskir flokkar í Danmark bert vórðu loyvdir, um teir í floksskránni skrivaðu hetta:

»Tað er politikkurin hjá flokkinum, at Danmark um óvissa tíð skal gerast limur av EU.«

Tó fær lógin tað ískoytið, at einhvør flokkur kann nokta at skriva áðurnevndu kunngerð í floksskránna við tí kravi, at einki skal nevnast um EU yvirhøvur í floksskránni so.

Forlagsstillararnir kalla hetta uppískoytið til uppskotið fyri eina »trygging av tí politiska frælsinum«.

Tað lógaruppskotið, vit hava sæð um samkyndar vígslur í fólkakirkjuni, er eitt lógaruppskot, sum í grundini er skorin út eftir júst sama láturliga leisti, sum dømið omanfyri.

Tí at teir prestar, sum siga nei til at víga samkynd í kirkjuni, fáa jú ikki møguleika fyri einari aðrari kirkjuligari viðgerð av homofilum pørum, t.d. møguleikan at kalla tey lívsfelagar ella okkurt tílíkt.

Um ein prestur fær loyvi at gera sína egnu, heimagjørdu loysn eftir avtalu við tað homofila parið, ber ikki til at vita.

Men har verða eingir aðrir løggildir møguleikar at annaðhvørt víga homofilt par til hjún ella at vælsigna eitt framanundan vígt homofilt hjún í býráðnum. Um ein løggildur kirkjusiður skal fylgjast, so skal kirkjan allýsa tey homofilu sum hjún.

Harvið kemur staturin sær upp í nakað, sum eitt trúarsamfelag annars sjálvt má finna út av og sjálvt má taka avgerð um.

Ikki bert kirkjuligt áhugað ella átrúnaðarligt grundað, men øll – eisini gudloysingar og onnur ikki-trúgvandi, sum verja menniskjarættindi, fólkaræði og samvitskufrælsi, og sum halda tað vera avgerandi, at tílíkt frælsi ikki einans skal galda fyri tey, men eisini øðrvísihugsandi – áttu her at sæð og gjørt vart við, at ein her í roynd og veru ger seg inn á trúarfrælsið.

Lógaruppskotið eigur at verða víst burtur, og ein fyribils loysn eigur at koma í staðin, sum sigur, at vígslumyndugleikin í heila tikið verður beindur burtur úr trúarsamfeløgunum og eina skal liggja í býráðnum.

Á tann hátt kunnu trúarsamfeløgini frítt og óheft gera av, um og, um so er, hvussu tey síðan kunnu vælsigna teir ymsu bólkarnar av nývígdum pørum.

Við framtíðini í huga er líkt til, at ein skilnaður millum stat og kirkju er einasta rætta loysnin.